হনুমান চালিসা — বাংলা লিপিতে

জয হনুমান জ্ঞান গুন সাগর।
জয কপীস তিহুঁ লোক উজাগর॥

রাম দূত অতুলিত বল ধামা।
অংজনি-পুত্র পবনসুত নামা॥

মহাবীর বিক্রম বজরংগী।
কুমতি নিবার সুমতি কে সংগী॥

কংচন বরন বিরাজ সুবেসা।
কানন কুংডল কুংচিত কেসা॥

হাথ বজ্র ঔ ধ্বজা বিরাজৈ।
কাঁধে মূংজ জনেঊ সাজৈ॥

সংকর সুবন কেসরীনংদন।
তেজ প্রতাপ মহা জগ বংদন॥

বিদ্যাবান গুনী অতি চাতুর।
রাম কাজ করিবে কো আতুর॥

প্রভু চরিত্র সুনিবে কো রসিযা।
রাম লখন সীতা মন বসিযা॥

সূক্ষ্ম রূপ ধরি সিযহিং দিখাবা।
বিকট রূপ ধরি লংক জরাবা॥

ভীম রূপ ধরি অসুর সংহারে।
রামচংদ্র কে কাজ সংবারে॥

লায সজীবন লখন জিযাযে।
শ্রী রঘুবীর হরষি উর লাযে॥

রঘুপতি কীন্হী বহুত বড়াঈ।
তুম মম প্রিয ভরতহি সম ভাঈ॥

সহস বদন তুম্হরো জস গাবৈং।
অস কহি শ্রীপতি কংঠ লগাবৈং॥

সনকাদিক ব্রহ্মাদি মুনীসা।
নারদ সারদ সহিত অহীসা॥

জম কুবের দিগপাল জহাঁ তে।
কবি কোবিদ কহি সকে কহাঁ তে॥

তুম উপকার সুগ্রীবহিং কীন্হা।
রাম মিলায রাজ পদ দীন্হা॥

তুম্হরো মংত্র বিভীষন মানা।
লংকেশ্বর ভএ সব জগ জানা॥

জুগ সহস্র জোজন পর ভানূ।
লীল্যো তাহি মধুর ফল জানূ॥

প্রভু মুদ্রিকা মেলি মুখ মাহীং।
জলধি লাঁঘি গযে অচরজ নাহীং॥

দুর্গম কাজ জগত কে জেতে।
সুগম অনুগ্রহ তুম্হরে তেতে॥

রাম দুআরে তুম রখবারে।
হোত ন আজ্ঞা বিনু পৈসারে॥

সব সুখ লহৈ তুম্হারী সরনা।
তুম রক্ষক কাহূ কো ডর না॥

আপন তেজ সম্হারো আপৈ।
তীনোং লোক হাঁক তেং কাঁপৈ॥

ভূত পিসাচ নিকট নহিং আবৈ।
মহাবীর জব নাম সুনাবৈ॥

নাসৈ রোগ হরৈ সব পীরা।
জপত নিরংতর হনুমত বীরা॥

সংকট তেং হনুমান ছুড়াবৈ।
মন ক্রম বচন ধ্যান জো লাবৈ॥

সব পর রাম তপস্বী রাজা।
তিন কে কাজ সকল তুম সাজা॥

ঔর মনোরথ জো কোঈ লাবৈ।
সোই অমিত জীবন ফল পাবৈ॥

চারোং জুগ পরতাপ তুম্হারা।
হৈ পরসিদ্ধ জগত উজিযারা॥

সাধু সংত কে তুম রখবারে।
অসুর নিকংদন রাম দুলারে॥

অষ্ট সিদ্ধি নৈা নিধি কে দাতা।
অস বর দীন্হ জানকী মাতা॥

রাম রসাযন তুম্হরে পাসা।
সদা রহো রঘুপতি কে দাসা॥

তুম্হরে ভজন রাম কো পাবৈ।
জনম জনম কে দুখ বিসরাবৈ॥

অংত কাল রঘুবর পুর জাঈ।
জহাঁ জন্ম হরি-ভক্ত কহাঈ॥

ঔর দেবতা চিত্ত ন ধরঈ।
হনুমত সেই সর্ব সুখ করঈ॥

সংকট কটৈ মিটৈ সব পীরা।
জো সুমিরৈ হনুমত বলবীরা॥

জৈ জৈ জৈ হনুমান গোসাঈং।
কৃপা করহু গুরুদেব কী নাঈং॥

জো সত বার পাঠ কর কোঈ।
ছূটহি বংদি মহা সুখ হোঈ॥

জো যহ পঢ়ৈ হনুমান চালীসা।
হোয সিদ্ধি সাখী গৈারীসা॥

তুলসীদাস সদা হরি চেরা।
কীজৈ নাথ হৃদয মহঁ ডেরা॥

जय हनुमान ज्ञान गुन सागर।
जय कपीस तिहुँ लोक उजागर॥

राम दूत अतुलित बल धामा।
अंजनि-पुत्र पवनसुत नामा॥

महावीर बिक्रम बजरंगी।
कुमति निवार सुमति के संगी॥

कंचन बरन बिराज सुबेसा।
कानन कुंडल कुंचित केसा॥

हाथ बज्र औ ध्वजा बिराजै।
काँधे मूंज जनेऊ साजै॥

संकर सुवन केसरीनंदन।
तेज प्रताप महा जग वंदन॥

विद्यावान गुनी अति चातुर।
राम काज करिबे को आतुर॥

प्रभु चरित्र सुनिबे को रसिया।
राम लखन सीता मन बसिया॥

सूक्ष्म रूप धरि सियहिं दिखावा।
बिकट रूप धरि लंक जरावा॥

भीम रूप धरि असुर संहारे।
रामचंद्र के काज संवारे॥

लाय सजीवन लखन जियाये।
श्री रघुबीर हरषि उर लाये॥

रघुपति कीन्ही बहुत बड़ाई।
तुम मम प्रिय भरतहि सम भाई॥

सहस बदन तुम्हरो जस गावैं।
अस कहि श्रीपति कंठ लगावैं॥

सनकादिक ब्रह्मादि मुनीसा।
नारद सारद सहित अहीसा॥

जम कुबेर दिगपाल जहाँ ते।
कबि कोबिद कहि सके कहाँ ते॥

तुम उपकार सुग्रीवहिं कीन्हा।
राम मिलाय राज पद दीन्हा॥

तुम्हरो मंत्र विभीषन माना।
लंकेश्वर भए सब जग जाना॥

जुग सहस्र जोजन पर भानू।
लील्यो ताहि मधुर फल जानू॥

प्रभु मुद्रिका मेलि मुख माहीं।
जलधि लाँघि गये अचरज नाहीं॥

दुर्गम काज जगत के जेते।
सुगम अनुग्रह तुम्हरे तेते॥

राम दुआरे तुम रखवारे।
होत न आज्ञा बिनु पैसारे॥

सब सुख लहै तुम्हारी सरना।
तुम रक्षक काहू को डर ना॥

आपन तेज सम्हारो आपै।
तीनों लोक हाँक तें काँपै॥

भूत पिसाच निकट नहिं आवै।
महावीर जब नाम सुनावै॥

नासै रोग हरै सब पीरा।
जपत निरंतर हनुमत बीरा॥

संकट तें हनुमान छुड़ावै।
मन क्रम बचन ध्यान जो लावै॥

सब पर राम तपस्वी राजा।
तिन के काज सकल तुम साजा॥

और मनोरथ जो कोई लावै।
सोइ अमित जीवन फल पावै॥

चारों जुग परताप तुम्हारा।
है परसिद्ध जगत उजियारा॥

साधु संत के तुम रखवारे।
असुर निकंदन राम दुलारे॥

अष्ट सिद्धि नौ निधि के दाता।
अस बर दीन्ह जानकी माता॥

राम रसायन तुम्हरे पासा।
सदा रहो रघुपति के दासा॥

तुम्हरे भजन राम को पावै।
जनम जनम के दुख बिसरावै॥

अंत काल रघुबर पुर जाई।
जहाँ जन्म हरि-भक्त कहाई॥

और देवता चित्त न धरई।
हनुमत सेइ सर्ब सुख करई॥

संकट कटै मिटै सब पीरा।
जो सुमिरै हनुमत बलबीरा॥

जै जै जै हनुमान गोसाईं।
कृपा करहु गुरुदेव की नाईं॥

जो सत बार पाठ कर कोई।
छूटहि बंदि महा सुख होई॥

जो यह पढ़ै हनुमान चालीसा।
होय सिद्धि साखी गौरीसा॥

तुलसीदास सदा हरि चेरा।
कीजै नाथ हृदय महँ डेरा॥