ਹਨੂਮਾਨ ਚਾਲੀਸਾ — ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ

ਜੈ ਹਨੁਮਾਨ ਗਿਆਨ ਗੁਨ ਸਾਗਰ.
ਜੈ ਕਪੀਸ ਤਿਹੁੰ ਲੋਕ ਉਜਾਗਰ.

ਰਾਮ ਦੂਤ ਅਤੁਲਿਤ ਬਲ ਧਾਮਾ.
ਅੰਜਨਿ-ਪੁਤ੍ਰ ਪਵਨਸੁਤ ਨਾਮਾ.

ਮਹਾਵੀਰ ਬਿਕ੍ਰਮ ਬਜਰੰਗੀ.
ਕੁਮਤਿ ਨਿਵਾਰ ਸੁਮਤਿ ਕੇ ਸੰਗੀ.

ਕੰਚਨ ਬਰਨ ਬਿਰਾਜ ਸੁਬੇਸਾ.
ਕਾਨਨ ਕੁੰਡਲ ਕੁੰਚਿਤ ਕੇਸਾ.

ਹਾਥ ਬਜ੍ਰ ਔ ਧ੍ਵਜਾ ਬਿਰਾਜੈ.
ਕਾਂਧੇ ਮੂੰਜ ਜਨੇਊ ਸਾਜੈ.

ਸੰਕਰ ਸੁਵਨ ਕੇਸਰੀਨੰਦਨ.
ਤੇਜ ਪ੍ਰਤਾਪ ਮਹਾ ਜਗ ਵੰਦਨ.

ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ ਗੁਨੀ ਅਤਿ ਚਾਤੁਰ.
ਰਾਮ ਕਾਜ ਕਰਿਬੇ ਕੋ ਆਤੁਰ.

ਪ੍ਰਭੁ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸੁਨਿਬੇ ਕੋ ਰਸਿਆ.
ਰਾਮ ਲਖਨ ਸੀਤਾ ਮਨ ਬਸਿਆ.

ਸੂਕ੍ਸ੍ਮ ਰੂਪ ਧਰਿ ਸਿਯਹਿੰ ਦਿਖਾਵਾ.
ਬਿਕਟ ਰੂਪ ਧਰਿ ਲੰਕ ਜਰਾਵਾ.

ਭੀਮ ਰੂਪ ਧਰਿ ਅਸੁਰ ਸੰਹਾਰੇ.
ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਕੇ ਕਾਜ ਸੰਵਾਰੇ.

ਲਾਯ ਸਜੀਵਨ ਲਖਨ ਜਿਯਾਯੇ.
ਸ੍ਰੀ ਰਘੁਬੀਰ ਹਰਸਿ ਉਰ ਲਾਯੇ.

ਰਘੁਪਤਿ ਕੀਨ੍ਹੀ ਬਹੁਤ ਬੜਾਈ.
ਤੁਮ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯ ਭਰਤਹਿ ਸਮ ਭਾਈ.

ਸਹਸ ਬਦਨ ਤੁਮ੍ਹਰੋ ਜਸ ਗਾਵੈਂ.
ਅਸ ਕਹਿ ਸ੍ਰੀਪਤਿ ਕੰਠ ਲਗਾਵੈਂ.

ਸਨਕਾਦਿਕ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿ ਮੁਨੀਸਾ.
ਨਾਰਦ ਸਾਰਦ ਸਹਿਤ ਅਹੀਸਾ.

ਜਮ ਕੁਬੇਰ ਦਿਗਪਾਲ ਜਹਾਂ ਤੇ.
ਕਬਿ ਕੋਬਿਦ ਕਹਿ ਸਕੇ ਕਹਾਂ ਤੇ.

ਤੁਮ ਉਪਕਾਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵਹਿੰ ਕੀਨ੍ਹਾ.
ਰਾਮ ਮਿਲਾਯ ਰਾਜ ਪਦ ਦੀਨ੍ਹਾ.

ਤੁਮ੍ਹਰੋ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਭੀਸਨ ਮਾਨਾ.
ਲੰਕੇਸ਼੍ਵਰ ਭਏ ਸਬ ਜਗ ਜਾਨਾ.

ਜੁਗ ਸਹਸ੍ਰ ਜੋਜਨ ਪਰ ਭਾਨੂ.
ਲੀਲ੍ਯੋ ਤਾਹਿ ਮਧੁਰ ਫਲ ਜਾਨੂ.

ਪ੍ਰਭੁ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਮੇਲਿ ਮੁਖ ਮਾਹੀਂ.
ਜਲਧਿ ਲਾਂਘਿ ਗਯੇ ਅਚਰਜ ਨਾਹੀਂ.

ਦੁਰ੍ਗਮ ਕਾਜ ਜਗਤ ਕੇ ਜੇਤੇ.
ਸੁਗਮ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਤੁਮ੍ਹਰੇ ਤੇਤੇ.

ਰਾਮ ਦੁਆਰੇ ਤੁਮ ਰਖਵਾਰੇ.
ਹੋਤ ਨ ਆਗਿਆ ਬਿਨੁ ਪੈਸਾਰੇ.

ਸਬ ਸੁਖ ਲਹੈ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਸਰਨਾ.
ਤੁਮ ਰਖਕ ਕਾਹੂ ਕੋ ਡਰ ਨਾ.

ਆਪਨ ਤੇਜ ਸਮ੍ਹਾਰੋ ਆਪੈ.
ਤੀਨੋਂ ਲੋਕ ਹਾਂਕ ਤੇਂ ਕਾਂਪੈ.

ਭੂਤ ਪਿਸਾਚ ਨਿਕਟ ਨਹਿੰ ਆਵੈ.
ਮਹਾਵੀਰ ਜਬ ਨਾਮ ਸੁਨਾਵੈ.

ਨਾਸੈ ਰੋਗ ਹਰੈ ਸਬ ਪੀਰਾ.
ਜਪਤ ਨਿਰੰਤਰ ਹਨੁਮਤ ਬੀਰਾ.

ਸੰਕਟ ਤੇਂ ਹਨੁਮਾਨ ਛੁੜਾਵੈ.
ਮਨ ਕ੍ਰਮ ਬਚਨ ਧ੍ਯਾਨ ਜੋ ਲਾਵੈ.

ਸਬ ਪਰ ਰਾਮ ਤਪਸ੍ਵੀ ਰਾਜਾ.
ਤਿਨ ਕੇ ਕਾਜ ਸਕਲ ਤੁਮ ਸਾਜਾ.

ਔਰ ਮਨੋਰਥ ਜੋ ਕੋਈ ਲਾਵੈ.
ਸੋਇ ਅਮਿਤ ਜੀਵਨ ਫਲ ਪਾਵੈ.

ਚਾਰੋਂ ਜੁਗ ਪਰਤਾਪ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ.
ਹੈ ਪਰਸਿੱਧ ਜਗਤ ਉਜਿਯਾਰਾ.

ਸਾਧੁ ਸੰਤ ਕੇ ਤੁਮ ਰਖਵਾਰੇ.
ਅਸੁਰ ਨਿਕੰਦਨ ਰਾਮ ਦੁਲਾਰੇ.

ਅਸਟ ਸਿੱਧਿ ਨੌ ਨਿਧਿ ਕੇ ਦਾਤਾ.
ਅਸ ਬਰ ਦੀਨ੍ਹ ਜਾਨਕੀ ਮਾਤਾ.

ਰਾਮ ਰਸਾਯਨ ਤੁਮ੍ਹਰੇ ਪਾਸਾ.
ਸਦਾ ਰਹੋ ਰਘੁਪਤਿ ਕੇ ਦਾਸਾ.

ਤੁਮ੍ਹਰੇ ਭਜਨ ਰਾਮ ਕੋ ਪਾਵੈ.
ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੇ ਦੁਖ ਬਿਸਰਾਵੈ.

ਅੰਤ ਕਾਲ ਰਘੁਬਰ ਪੁਰ ਜਾਈ.
ਜਹਾਂ ਜਨ੍ਮ ਹਰਿ-ਭਕ੍ਤ ਕਹਾਈ.

ਔਰ ਦੇਵਤਾ ਚਿੱਤ ਨ ਧਰਈ.
ਹਨੁਮਤ ਸੇਇ ਸਰਬ ਸੁਖ ਕਰਈ.

ਸੰਕਟ ਕਟੈ ਮਿਟੈ ਸਬ ਪੀਰਾ.
ਜੋ ਸੁਮਿਰੈ ਹਨੁਮਤ ਬਲਬੀਰਾ.

ਜੈ ਜੈ ਜੈ ਹਨੁਮਾਨ ਗੋਸਾਈਂ.
ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹੁ ਗੁਰੁਦੇਵ ਕੀ ਨਾਈਂ.

ਜੋ ਸਤ ਬਾਰ ਪਾਠ ਕਰ ਕੋਈ.
ਛੂਟਹਿ ਬੰਦਿ ਮਹਾ ਸੁਖ ਹੋਈ.

ਜੋ ਯਹ ਪੜ੍ਹੈ ਹਨੁਮਾਨ ਚਾਲੀਸਾ.
ਹੋਯ ਸਿੱਧਿ ਸਾਖੀ ਗੌਰੀਸਾ.

ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਸਦਾ ਹਰਿ ਚੇਰਾ.
ਕੀਜੈ ਨਾਥ ਹ੍ਰਿਦਯ ਮਹੰ ਡੇਰਾ.

जय हनुमान ज्ञान गुन सागर।
जय कपीस तिहुँ लोक उजागर॥

राम दूत अतुलित बल धामा।
अंजनि-पुत्र पवनसुत नामा॥

महावीर बिक्रम बजरंगी।
कुमति निवार सुमति के संगी॥

कंचन बरन बिराज सुबेसा।
कानन कुंडल कुंचित केसा॥

हाथ बज्र औ ध्वजा बिराजै।
काँधे मूंज जनेऊ साजै॥

संकर सुवन केसरीनंदन।
तेज प्रताप महा जग वंदन॥

विद्यावान गुनी अति चातुर।
राम काज करिबे को आतुर॥

प्रभु चरित्र सुनिबे को रसिया।
राम लखन सीता मन बसिया॥

सूक्ष्म रूप धरि सियहिं दिखावा।
बिकट रूप धरि लंक जरावा॥

भीम रूप धरि असुर संहारे।
रामचंद्र के काज संवारे॥

लाय सजीवन लखन जियाये।
श्री रघुबीर हरषि उर लाये॥

रघुपति कीन्ही बहुत बड़ाई।
तुम मम प्रिय भरतहि सम भाई॥

सहस बदन तुम्हरो जस गावैं।
अस कहि श्रीपति कंठ लगावैं॥

सनकादिक ब्रह्मादि मुनीसा।
नारद सारद सहित अहीसा॥

जम कुबेर दिगपाल जहाँ ते।
कबि कोबिद कहि सके कहाँ ते॥

तुम उपकार सुग्रीवहिं कीन्हा।
राम मिलाय राज पद दीन्हा॥

तुम्हरो मंत्र विभीषन माना।
लंकेश्वर भए सब जग जाना॥

जुग सहस्र जोजन पर भानू।
लील्यो ताहि मधुर फल जानू॥

प्रभु मुद्रिका मेलि मुख माहीं।
जलधि लाँघि गये अचरज नाहीं॥

दुर्गम काज जगत के जेते।
सुगम अनुग्रह तुम्हरे तेते॥

राम दुआरे तुम रखवारे।
होत न आज्ञा बिनु पैसारे॥

सब सुख लहै तुम्हारी सरना।
तुम रक्षक काहू को डर ना॥

आपन तेज सम्हारो आपै।
तीनों लोक हाँक तें काँपै॥

भूत पिसाच निकट नहिं आवै।
महावीर जब नाम सुनावै॥

नासै रोग हरै सब पीरा।
जपत निरंतर हनुमत बीरा॥

संकट तें हनुमान छुड़ावै।
मन क्रम बचन ध्यान जो लावै॥

सब पर राम तपस्वी राजा।
तिन के काज सकल तुम साजा॥

और मनोरथ जो कोई लावै।
सोइ अमित जीवन फल पावै॥

चारों जुग परताप तुम्हारा।
है परसिद्ध जगत उजियारा॥

साधु संत के तुम रखवारे।
असुर निकंदन राम दुलारे॥

अष्ट सिद्धि नौ निधि के दाता।
अस बर दीन्ह जानकी माता॥

राम रसायन तुम्हरे पासा।
सदा रहो रघुपति के दासा॥

तुम्हरे भजन राम को पावै।
जनम जनम के दुख बिसरावै॥

अंत काल रघुबर पुर जाई।
जहाँ जन्म हरि-भक्त कहाई॥

और देवता चित्त न धरई।
हनुमत सेइ सर्ब सुख करई॥

संकट कटै मिटै सब पीरा।
जो सुमिरै हनुमत बलबीरा॥

जै जै जै हनुमान गोसाईं।
कृपा करहु गुरुदेव की नाईं॥

जो सत बार पाठ कर कोई।
छूटहि बंदि महा सुख होई॥

जो यह पढ़ै हनुमान चालीसा।
होय सिद्धि साखी गौरीसा॥

तुलसीदास सदा हरि चेरा।
कीजै नाथ हृदय महँ डेरा॥